สตรีชาวแต๊ะ กับความงามที่เปลี่ยนไป

โดย นานาตี

ว่ากันว่า คำจำกัดความของ“ผู้หญิงสวย” นั้นขึ้นอยู่กับรสนิยมของคนในแต่ละสถานที่แต่ละยุคสมัย บ้านเรายุคนี้สาวๆ ต้องขาวหมวยสไตล์เกาหลี ซึ่งฝรั่งมังค่าแถบยุโรปอาจส่ายหัวเพราะนิยมผิวเข้มมากกว่า สวยของเราอาจขี้เหร่ในสายตาคนอื่น มีสารคดีในทีวีอยู่เรื่องหนึ่งเกี่ยวกับชนเผ่าในอัฟริกาที่เจาะริมฝีปากและใส่แผ่นไม้กลมๆ แบนๆ มีลวดลายขนาดพอๆ กับจาน ยิ่งแผ่นไม้มีขนาดใหญ่เท่าไหร่ถือว่ายิ่งสวย กลายเป็นสาวฮ็อตที่หนุ่มๆ ในหมู่บ้านต่างก็หมายปอง

บันทึกการเดินทาง เบื้องหลังการสัมภาษณ์อองซาน ซูจี

โดย ธันวา สิริเมธี

15 ธันวาคม 2553--“ทำยังไงดีล่ะ ตอนนี้ เราไม่สามารถติดต่อคนที่อยู่ข้างในพม่าเพื่อ ยืนยันวันเวลาสัมภาษณ์อองซาน ซูจีได้เลย ถ้า อย่ างงั้นเราคงต้องลองเสี่ ยงเข้าไปที่ พรรค เอ็นแอลดีด้วยตนเอง” ผู้เขียนเริ่มปรึกษาหารือกับ  เจ้าหน้าที่ อีกคนหนึ่ งที่ จะร่ วมเดินทางเข้าพม่ า ด้วยกัน

บันทึกจากอิรวดี

โดย โม๋หอม

แผนที่ประเทศพม่าแบบละเอียดยิบที่พกไปพม่าเมื่อช่วงต้นปี 2553 เป็นที่ฮือฮา มากในหมู่นักท่องเที่ยวฝรั่งกลุ่มหนึ่งที่เราพบ ถึงขนาดมาขอยืมไปถ่ายเอกสารกันเลยทีเดียว เรากางกระดาษแผ่น ใหญ่ยักษ์ดูว่า ระยะทางระหว่าง “เมืองบะหม่อ รัฐคะฉิ่น” ที่เราอยู่ในขณะนี้ ห่างจาก “มัณฑะเลย์” ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางต่อไปแค่ไหน มาตราส่วนแผนที่บอกเราว่า ประมาณ 300 กิโลเมตร แม้สายการบิน ท้องถิ่นสามารถพาเราไปชมพระราชวังมัณฑะเลย์ได้ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง แต่เราเลือกเดินทางด้วยการล่องเรือ ไปตามแม่น้ำอิรวดีที่ราคาถูกกว่าหลายเท่า ตั๋วเรือระบุเวลาออกบ่าย 3 โมงและเทียบท่าที่มัณฑะเลย์ 3 ทุ่ม

(พม่า)ศิลปะยืนยาว อำนาจ(เผด็จการ)มีวันสูญสลาย

เรื่อง/ภาพ จิตติมา ผลเสวก

ตึกใหญ่สถาปัตยกรรมทรงยุโรปผสมผสานกับจีน แปลกตาแต่สวยงามไปอีกแบบ มันคืออาคารสถาบันสอนศิลปะแห่งกรุงย่างกุ้ง เทียบเท่ากับวิทยาลัยช่างศิลปหรือวิทยาลัยเพาะช่างในสมัยอดีตของบ้านเรา

ภายในตึกมีร่องรอยอันโอ่อ่าสมกับเป็นสถานที่สอนศิลปะ แม้ปัจจุบันจะทรุดโทรมเพราะขาดการบำรุงรักษา ห้องเรียนของเขาทำให้ฉันนึกถึงห้องเรียนศิลปะในวิทยาลัยช่างศิลปะที่ฉันเคยเรียนเมื่อประมาณ 20 ปีก่อน ห้องเก่าๆ เต็มไปด้วยคราบสีและรอยดินสอขูดเขียน โต๊ะเรียนที่ดูราวกับว่าไม่เคยเปลี่ยนมาตั้งแต่สมัยอาจารย์ศิลปะ พีระศรียังมีชีวิตอยู่

ถนนฝุ่นเกวียนเทียมม้า ณ เมืองพุกาม

ทุ่งทะเลเจดีย์อันเลื่องชื่อแห่งพุกามริมแม่น้ำอิรวดี

โดย ไพศาล เปลี่ยน

เกวียนหลังขนาดพอเหมาะกำลังเคลื่อนไปบนถนนฝุ่นสีแดงตามจังหวะย่างเหยาะของม้าที่กำลังย่ำเดินไปข้างหน้า กระโดกกระดอนก็ตามทางที่จะไป เหวี่ยงไปซ้ายทีโยกไปขวาที พอให้กระดูกขยับลั่นได้บ้างเอาเพลิน ก็ได้รำลึกบางอย่างที่ เคยผ่ านมาบ้างก็ดี อยากสบายทุกอย่ างที่ต้องการก็นั่งอยู่บ้านแล้วเอาพัดลมโกรกหว่างขาเอานั่นแหละไม่ต้องมาให้เสียความรู้สึก

โดย โม๋หอม

มกราคม 2553 ประเทศพม่า

การปะทะคารมระหว่างนางเอกและแม่สามีกันอย่างดุเดือดในหนังพม่าบนรถทัวร์ปรับอากาศสายตองจี-ย่างกุ้งเบี่ยงเบนความสนใจจากถนนลูกรังเลียบเขาที่เต็มไปด้วยโค้งหักศอกน่าหวาดเสียวได้บ้างเป็นระยะๆ ขณะเดียวกัน เราก็อดทึ่งไม่ได้ที่คนขับ สามารถควบคุมรถบัสคันใหญ่คับถนนฝ่าความมืดมาได้อย่างปลอดภัย ขณะที่ผู้โดยสารคนอื่นๆ นั่งเคี้ยวหมากตุ้ยๆ อย่างสบาย อารมณ์

ไปดูหุ่นพม่าที่กัมพูชา

นิพัทธ์พร เพ็งแก้ว

ไปเขมรมาหลายครั้ง มักจะวนเวียนอยู่ตรงแค่กลุ่มปราสาทหินนครวัด นครธม เมืองเสียมเรียบ หรือแถวจังหวัดบันเตียเมียนเจยเพื่อทำสารคดีเกี่ยวกับปราสาทบันทายฉมาร์ แค่นี้ก็มีเรื่องต้องดูต้องเขียนถึงไม่รู้จบแล้ว สิบกว่าปีก่อน เมืองเขมรเต็มไปด้วยกับระเบิด บ้านเมืองแหลกย่อยยับปี พ.ศ. 2535-2537 นั้น ผู้ชายทุกคนที่เห็นสะพายปืนอาร์ก้า บ้านเมืองที่มีแต่สงครามการฆ่าฟัน ไปครั้งหลังราวปี พ.ศ.2543 บ้านเมืองดีขึ้นมาบ้าง ไม่มีป้ายระวังกับระเบิดให้เห็นอีกแล้ว ทุ่งสังหารกว้างไพศาลจากปอยเปตถึงเสียมเรียบ สองฟากระยะทางร้อยกว่ากิโลเมตร มีการเก็บกู้กับระเบิดไปเรียบร้อยกลายเป็นท้องทุ่งนาอุดมสมบูรณ์

เล่าสู่กันฟัง : นั่งรถไฟในพม่า

สิ่งที่ผมจะเล่าให้ฟังต่อไปนี้เป็นประสบการณ์การเดินทางไปพม่าเมื่อหลายเดือนก่อนกับเพื่อนอีกลายคน การเดินทางของพวกเราค่อนข้างต่างจากนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ที่เดินทางไปพม่า คือพวกเราเดินทางไปเที่ยวกันเอง ไม่มีไกด์นำเที่ยว พวกเราเที่ยวพม่าด้วยหนังสือคู่มือนำภาษาอังกฤษเพียงเล่มเดียว และประโยคเพียงไม่กี่ประโยคในหนังสือเล่มนี้ได้เกือบพาพวกเราไปสู่จุดจบของชีวิต ผมจึงอยากเล่าประสบการณ์นี้ให้ทุกคนฟัง เพื่อให้คนที่จะเดินทางเข้าไปในประเทศพม่าต่อไป เพิ่มความระมัดระวังให้มากขึ้น

ตามรอยหมู่บ้านชิน ริมฝั่งน้ำเล มโร

นานาตี

ปลายเดือน เมษายน ณ รัฐอาระกัน (ยะไข่) ประเทศพม่า   -   แดดอ่อนๆ ตอนเช้ากระทบผิวแม่น้ำเล มโรในเมืองซิตตวยเป็นประกายระยิบระยับ เรือยนต์ลำเล็กพาเราล่องทวนกระแสน้ำขึ้นไปทางทิศเหนือ หญิงสาวชาวท้องถิ่นทูนตะกร้าใบเขื่องไว้บนศีรษะ เดินหลังตรงอยู่บนตลิ่งที่สูงกว่าระดับผิวน้ำหลายเมตร ดูราวกับนางแบบที่เดินโชว์อยู่บนรันเวย์แคทวอล์ค แม่น้ำเล มโรไหลคู่ขนานกับแม่น้ำคะลาดาน สายเลือดใหญ่ของรัฐอาระกันที่มีอาณาเขตติดกับบังกลาเทศ บริเวณลุ่มน้ำทั้งสองจึงมีผู้คนหลายชนชาติอาศัยอยู่ทั้งชาวพม่า ยะไข่และชาวมุสลิม เราจะเห็นเรือที่มีชาวประมงตาคมผิวเข้มแบบชาวอินเดีย หญิงสาวนุ่งผ้าซิ่นประแป้งทะนาคา และสาวมุสลิมกับผ้าคลุมผมสีสดกับหม้อน้ำสีเงินแวววับทำกิจวัตรประจำวันอยู่ที่ริมฝั่งน้ำ