แสงไฟในพายุ

เขียนโดย อ๊อกโทเบอร์ อองจี จากนิตยสารกาเหลี่ย
แปลโดย Numripa


ผมเป็นคนหนึ่งที่ เลี้ยงชีพด้วยการเขียนหนังสือนามปากกาของผมคืออ๊อกโทเบอร์(October)อองจี ภรรยาผมชื่อมะละหยี่ ผมมีลูกสาวหนึ่งคน เธอชื่อว่าอ๊อกโทเบอร์ เคเค ตอนนี้อายุได้ 8 ขวบแล้วและกำลังเรียนอยู่ชั้น ป.3 ลูกสาวของผมยังเด็กมากเมื่อเทียบกับอายุของผมและภรรยาที่ย่างเข้า 49 ปีด้วยกันทั้งคู่ นั่นเป็นเพราะเราสองคนแต่งงานช้า

บญุกุศลที่เก็บได้

้แต่ง โมติ่ง(เมี่ยวอู)
จากนิตยสารกาเหลี่ย
แปลโดย Numripan

เมื่อ 35 ปีที่แล้วตอนที่ผมยังเป็นนักศีกษาปีที่ 2 ของมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง ผมจำได้ว่า มีอยู่ช่วงหนึ่งเป็นช่วงซัมเมอร์พอดี พวกเราต้องทำวิจัยเกี่ยวกับเศรษฐกิจการค้าในย่างกุ้งและมัณฑะเลย์

อยากให้ได้ยินเสียงปรบมือจากท้องฟ้า

ผู้แต่ง วัน จากนิตยสาร Teen Magazine
ฉบับที่ 78 เมษายน 2552
แปลโดย Numripan

ดูหนึ่งผ่านพ้นไป ในไม่ช้า ลมเย็น ๆ ของหน้าหนาว กลับมาเยือนอีกครั้ง แล้วก็พัดผ่านไปอย่างเชื่องช้า ใบไม้ที่โดนลมหนาวพัดผ่านเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง และอีกไม่นานมันก็คงร่วงหล่นลงบนพื้นดิน ค่ำคืนของ หน้าหนาวเช่นนี้เต็มไปด้วยหมอกปกคลุม ไฟฟ้าสองข้าง ทางส่องสว่างกระพริบเป็นจังหวะภายใต้แสงเหลืองนวล ของแสงไฟ

ดอกตูมที่ถูกเด็ดทิ้ง

เรื่อง พูโหง่งฉ่วยแต้ลัก
โดย ขิ่นงิ่งติ๊ด จากเว็บไซต์ www.naytthit.com
แปลโดย Numripan

เมื่อปี 2006 ครอบครัวของดิฉันได้ย้ายบ้านจากถนนมิ้นติ่นไปที่ถนนมีนดง ในเขตตุวานะซึ่งอยู่เขตเดียวกัน ใกล้บ้านดิฉันมีเด็กชายคนหนึ่งอายุรุ่นราวคราวเดียว กับลูกของดิฉัน ชื่อ “กูปีซู” เป็นเด็กน่ารัก ตัวอ้วนๆ และพูดจาสุภาพเรียบร้อยมาก ซึ่งนั่นทำให้รู้ว่า เด็กชายคนนี้เติบโตมาจากครอบครัวที่อบอุ่นและได้รับการสอนสั่ง มาเป็นอย่างดี แม้จะมีอายุแค่สี่ขวบกว่าเท่านั้น แต่เด็กน้อยกลับมีความเห็นอกเห็นใจ ต่อเพื่อนคนอื่นๆ

ต้นผักของปูซู

เรื่อง อะแก่ย่วยเมี้ย
โดย ขิ่นเญงติ๊ดจาก www.naytthit.com
แปล Numripa

พ่ อของเธอเรียกเธอว่ า “ปูซู”ตอนนี้เธออายุได้สิบเอ็ดปีแล้ว แต่ดูเป็นเด็กไม่ค่อยรู้เรื่องสักเท่าไหร่เพราะไม่ได้เรียนหนังสือ จึงไม่แปลกถ้าเธอจะสะกดชื่อตัวเองไม่เป็น และตั้งแต่พ่อตายไป ปูซูก็ต้องเก็บผักหาเงินเลี้ยงตัวเองและครอบครัวเรื่อยมา

วันที่แสงสว่างกลับมาอีกครั้ง

เขียนโดย : มูมู (อินลยาะ)
แปลโดย : Numripan

สามวันแล้วที่ไฟฟ้าดับ ผู้คนที่นี่เริ่มซึมเซาและสิ้นหวัง แม้ปัจจุบันนี้วิทยาศาสตร์จะก้าวไกลไปมากแค่ไหน แต่ทุกครั้งที่ไฟฟ้าดับเหมือน ย้อนอดีตไปในสมัยที่โลกเพิ่งเกิดขึ้นใหม่ไม่มีผิด นาฬิกาเพิ่งบอกเวลาหนึ่งทุ่ม แต่บนท้องถนนในเวลานี้กลับไร้ผู้คนไม่มีเสียงดนตรีเหมือนที่เคย กลุ่มเด็กๆ ที่มักวิ่งเล่นบนถนนก็เหลือแต่ความว่างเปล่า ร้านเหล้าขาวตรงปากซอยที่เคยมีลูกค้าหนาแน่นตอนนี้เหลืออยู่เพียงไม่กี่คน ข่าวสารจากเสียงตามสายก็ไม่ได้ยินมาหลายวันล้ว ทุกสิ่งรอบๆ ตัวช่างเงียบเหงาและตกอยู่ในความมืดใต้ท้องฟ้าที่ไร้แสงจันทร์

ตั๋วเครื่องบิน

เรื่อง : หม่องหม่องทุนอ่อง
แปล : Numripan จากนิตยสารเหย่ซยา

ผมย้ายมาทำงานที่เมืองโจนได้ประมาณหนึ่งปีแล้ว เมืองโจนเป็นเกาะเล็กๆ ที่มีทะเลล้อมรอบ สมัยก่อน เมืองแห่งนี้ถือว่าทุรกันดารและแห้งแล้งมาก และเพิ่งเริ่มติดต่อค้าขายกับภายนอกมากขึ้นเมื่อยี่สิบปีที่ผ่านมานี้    

โรคเรื้อรัง

เรื่อง : และวินจี (ชู่) 
แปล : Numripan

มิตูนั่งเหม่อมองไปยังท้องฟ้าที่ไร้ดวงดาวและดวงจันทร์ความคิดของเธอกำลังล่องลอยไปกับกลุ่มเมฆที่เคว้งคว้างอยู่บนท้องฟ้าขณะที่แม่ของเธอนั่งฉีกกระดาษเล่นโดยที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นเปลวเทียนที่จุดไว้โอนเอนช้าๆ  ไปกับแรงลมที่พัดผ่านครั้งแล้วครั้งเล่า