Free Burma Ranger ฮีโรในป่าลึก

โดย หมอกเต่หว่า

หากพูดถึงฮีโร่ในดวงใจ ภาพอุลตร้าแมนและเหล่าขบวนการ5 สี รวมไปถึงยอดมนุษย์แปลงร่างทั้งหลายจากในหนังคงผุดขึ้นมาในใจหลายๆ คน แต่สำหรับชาวบ้านในเขตสู้รบในพม่าแล้ว ฮีโร่หรือขวัญใจของพวกเขาเป็นเพียงคนเดินดินธรรมดาที่มีแค่มือเปล่าแต่ต้องการต่อสู้กับความไม่ยุติธรรมที่เกิดขึ้นในประเทศสิ่งที่สำคัญมากไปกว่านั้นก็คือ ฮีโร่ของชาวบ้านแม้จะไม่มีอำนาจพลังวิเศษเหมือนในหนัง แต่สิ่งที่พวกเขามีก็คือ จิตวิญญาณที่เข้มแข็งและพร้อมยืนหยัดเคียงข้างประชาชนแม้ต้องสละชีวิต พวกเขาเหล่านี้เรียกตัวเองว่า Free Burma Ranger (ฟรีเบอร์ม่าเรนเจอร์)หรือ FBR ขบวนการปลดปล่อยอิสรภาพพม่า

ความสำเร็จของฉันที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

แปลจากเรื่อง My Success :  THE ARAKAN PROJECT
จากหนังสือชื่อ Burma woman’ voice for peaces

ฉันชื่อลีล่า(Leila) อายุ 46 เป็นชาวมุสลิมโรฮิงยาจากหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเมืองมงดอว์ รัฐอาระกัน ประเทศพม่า สามีคนแรกของฉันเป็นคนโรฮิงยา แต่เขาเสียชีวิตที่ค่ายผู้ลี้ภัยในบังกลาเทศ หลังจากที่แต่งงานกันได้แค่ 5 ปี สามีคนที่สองเป็นคนบังกลาเทศ และฉันก็เป็นภรรยาคนที่สองของเขาเช่นกัน แต่แต่งงานได้แค่ 4 ปี ฉันก็หย่ากับเขา ฉันมีลูกทั้งหมด 5 คน ลูกสาวสองคนแรกเกิดกับสามีชาวโรฮิงยา และลูก อีกสามคนเกิดกับสามีคนที่สอง เป็นผู้ชายสองและหญิงหนึ่ง ตอนนี้ลูกสาวสองคนของฉันได้แต่งงานกับคน บังกลาเทศไปแล้ว ในขณะที่ลูกชายคนโตยังไม่ได้แต่งงานและตอนนี้กำลังทำงานอยู่ที่โรงงานเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง ในกรุงธากา ลูกสาวคนหนึ่งของฉันไม่สามารถพึ่งตัวเองได้ ส่วนลูกชายคนเล็กที่อยู่กับฉัน ตอนนี้อายุ 16 ปี กำลัง หาเงินเลี้ยงตัวเองด้วยการเข็นรถลาก ส่วนฉันทำงานเป็นแม่บ้านรับจ้างทำความสะอาด

เรื่องเล่าหลังเคาน์เตอร์ ของอดีตพนักงานแบงก์ในย่างกุ้ง

โดย หม่องเล
แปล กองบรรณาธิการ

ผมชื่อหม่องเล ปัจจุบันผมลี้ภัยมาอยู่สหรัฐ อเมริกาได้ประมาณสองปีแล้ว ทุกๆ วันผมจะออกไป ทำงานที่โรงงานแห่งหนึ่งตอนเที่ยงวัน และจะกลับถึงบ้านอีกครั้ง ประมาณตีสองครึ่ง ช่วงสายๆ ก่อนไปทำงานคือเวลาที่ผมว่าง ซึ่งนอกจาก จะทำกับข้าวเพื่อไปกินเวลาพักงานแล้ว ก็จะเป็นเวลาที่ใครต่อใครจะโทร มาหาผมเพื่อขอความช่วยเหลือ ช่วยเป็นล่ามให้กับเพื่อนๆ ชนเผ่า ที่เพิ่งมาถึงใหม่ๆ และยังพูดภาษาอังกฤษไม่ได้บ้าง แต่ที่บ่อยไม่แพ้กันคือการติดต่อประสานงานเรื่องส่งเงินไปให้ญาติพี่น้องที่อยู่ในพม่า  ทำให้ผมนึกถึงชีวิตในย่างกุ้งสมัยที่ยังทำงานเป็นพนักงานแบงก์

ผู้พลัดถิ่นภายในและผู้ลี้ภัยจากพม่า โศกนาฎกรรมที่ยังไม่เปลี่ยนแปลง

อาจกล่าวได้ว่า ในช่วงแปดปีที่ผ่านมา โศกนาฎกรรมของผู้พลัดถิ่นภายในและ ผู้ลี้ภัยจากพม่ายังคงมีอยู่เช่นเดิม สิ่งที่แตกต่าง ออกไปมีเพียงจำนวนความถี่ของการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่สูงมากขึ้น ซึ่งนำไปสู่จำนวนผู้ลี้ภัยที่ เพิ่มมากขึ้นตามมา แม้ว่าผู้ลี้ภัยในยุคแรกๆ ที่ อาศัยอยู่ในประเทศไทยส่วนหนึ่งจะได้อพยพไป อยู่ในประเทศที่สาม แต่ดูเหมือนพื้นที่ในค่าย ผู้ลี้ภัยก็ยังเต็มแน่นจนไม่สามารถรองรับผู้ลี้ภัย กลุ่มใหม่ ๆ ที่เพิ่มจำนวนมากขึ้นได้  ชายแดนฝั่งตรงข้ามประเทศไทยจึงเต็มไปด้วยผู้พลัดถิ่นภายในที่พร้อมจะหนีตายมายังฝั่งไทยหากถูกโจมตีอีกครั้ง จนถึงวันนี้ ผู้ลี้ภัยหลายแสนคนที่จากบ้านมานานก็ยังไม่มี โอกาสกลับคืนสู่แผ่นดินแม่ของ ตนเองแต่อย่างใด และยังไม่มีใคร  ให้คำตอบได้ว่าอีกนานเท่าไหร่พวกเขาจะได้กลับไป เพราะดูเหมือน โศกนาฎกรรมจะยังคงดำเนินไป เหมือนเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ส่งกลับผู้ลี้ภัยภัย ความตายที่รออยู่เบื้องหน้า

โดย ฐิรติ วสุนธรา

นับตั้งแต่เกิดสถานการณ์การสู้รบระหว่างกองทัพพม่าสนธิกองกำลังทหารกะเหรี่ยงพุทธ หรือ DKBA กับกองกำลังกะเหรี่ยงคริสต์ หรือ KNU ช่วงเดือนมิถุนายนปีที่แล้ว ส่งผลให้มีผู้ลี้ภัยจำนวนกว่าสามพันคนได้หนีภัยความตายเข้ามาฝั่งไทย และอาศัยอยู่ในศูนย์พักพิงชั่วคราวที่ตั้งอยู่ในอ.ท่าสองยาง จ.ตาก โดยมีทหารไทยเป็นผู้ดูแลพื้นที่  มีองค์กรต่างประเทศให้การช่วยเหลือด้านอาหาร ขณะที่สถานการณ์การสู้รบภายในรัฐกะเหรี่ยงก็ยังไม่ได้รับการยืนยันแน่ชัดว่าได้ยุติลงแล้ว หรือมีความปลอดภัยหรือไม่อย่างไร ผู้ลี้ภัยเหล่านี้กลับถูกบังคับข่มขู่ และถูกผลักดันให้กลับไปเผชิญกับภัยความตายอีกครั้ง

รอวันรักไร้จุดผ่านแดน

ลองจินตนาการดูว่า ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่เดินทางมาจากประเทศพม่า เคยอาศัยอยู่ภายใต้อำนาจของผู้กดขี่ข่มเหง ไร้ซึ่งอิสรภาพ ต้องมีชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวทหารพม่าอยู่ตลอดเวลาแล้วสุดท้าย คุณก็ถูกบีบให้ต้องระหกระเหินเร่ร่อนหนีออกจากแผ่นดินเกิดของตน เพื่อหาสถานที่หลบลี้หนีภัยในประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งไม่ได้ชื่นชมยินดีกับการเดินทางมาของคุณแต่อย่างใด พวกเขามักจะเรียกคุณว่า "คนต่างด้าว" และปฏิบัติต่อคุณด้วยกิริยาดูถูก คุณจะรู้สึกอย่างไรบ้างที่ต้องเจอสถานการณเช่นนี้

ฉันเขียนแบบนี้ก็เพราะอยากให้คุณได้รับรู้ความรู้สึกของฉันแม้เพียงเสี้ยวหนึ่งก็คงจะดี

IDPs กับ Refugee ต่างกันอย่างไร?

IDPs ย่อมาจาก Internally Displaced Persons หรือ ผู้พลัดถิ่นภายในประเทศ หมายถึง ประชาชนซึ่งถูกบังคับให้โยกย้ายถิ่นฐานของตนเองไปอยู่บนพื้นที่อื่นภายในประเทศเดียวกัน

ส่วน Refugee หรือ ผู้ลี้ภัย หมายถึง ประชาชนซึ่งหลบหนีภัยสงครามจากประเทศบ้านเกิดไปอยู่ประเทศอื่น ทั้งสองคำเป็นคำที่ใช้โดยทั่วไป ไม่จำกัดเฉพาะประเทศพม่า

โรงเรียนของฉัน

ฉันเป็นประชาชนคนหนึ่งจากรัฐฉาน ประเทศพม่าที่ลี้ภัย เข้ามาอยู่ในประเทศไทย เมื่อหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันและเพื่อน ๆ พร้อมทั้งครูได้ไปค้นหาหนังสือในห้องสมุดของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในประเทศไทย ก่อนที่เราจะไป ครูชาวต่างชาติพวกเราว่าห้องสมุด มหาวิทยาลัยที่เราจะไปถ้าเทียบกับห้องสมุดในประเทศอเมริกา แล้วก็เป็นเพียงแค่ห้องสมุดเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเท่านั้น แต่แล้วเมื่อเราไปถึง ฉันก็พบว่ามีนักศึกษาหลายพันคนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ ในห้องที่ ตกแต่งอย่างทันสมัยนั้นมีหนังสือจำนวนมากมายวางเรียงราย อยู่ในชั้นที่สวยงาม มีที่นั่งอ่านหนังสือในห้องปรับอากาศ ซึ่งอำนวย ความสะดวกสบายให้กับคนที่มาใช้บริการ ฉันไปอ่านหนังสือที่นั่น ทุกอาทิตย์

ชีวิตบนเส้นด้าย การย้ายสัตว์สังคม ศูนย์ผู้ลี้ภัยแม่กองคา

“ รู้ว่าส่งไปตาย ใครบ้างที่อยากไป ” เป็นคำพูด จากชาวบ้านในศูนย์ผู้ลี้ภัยบ้านแม่กองคา หรือ “แม่คาคี” เมื่อเริ่มมีการย้ายคน ในศูนย์ผู้ลี้ภัย บ้านแม่กองคา ต.แม่คง อ.แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน เพื่อเอาคนเหล่านี้ไปไว้ที่ ห้วยแม่ละอูน บ้านแม่ตอละ ต.แม่สามแลบ อ.สบเมย จ.แม่ฮ่องสอน ซึ่งอยู่ติดกับ พูบอหลู่ อยู่ติดกับแม่น้ำยวม ห่างจากชายแดน ไทย – พม่า ประมาณ 4 – 5 กิโลเมตร ที่เคยเป็นที่พักพิงเก่าของ กองกำลังกู้ชาติกะเหรี่ยง KNU. หลังจากที่ ถูก ทหารพม่า ร่วมกับกองกำลังกะเหรี่ยงพุทธ DKBA. ตีค่ายมาเนอปลอว์ ซึ่งเป็นฐานที่มั่นแตก เมื่อประมาณปี 2538

Repatriation กับ Resettlementต่างกันอย่างไร

ท่านที่ติดตามอ่านข่าวภาษาอังกฤษเกี่ยวกับสถานการณ์ใน ประเทศพม่า โดยเฉพาะประเด็นเกี่ยวกับผู้ลี้ภัย คงคุ้นเคย ศัพท์สองคำนี้อยู่บ้าง ในภาษาไทยความหมายของคำว่า “Repatriation” คือการส่งกลับ (ผู้ลี้ภัย) ส่วนคำว่า “resettlement” หมายถึง การตั้งถิ่นฐานใหม่ในประเทศที่สาม

ไทใหญ่ ความจริงเกี่ยวกับญาติที่ถูกลืม

โดยสุณัย ผาสุข
ที่ปรึกษากรรมาธิการการต่างประเทศ วุฒิสภา

ความเป็นมาของผู้ลี้ภัยไทใหญ่

การที่เผด็จการทหารเข้าปกครองประเทศอย่างเบ็ดเสร็จในปี พ.ศ.2505 ได้เปลี่ยนประเทศพม่าให้กลายเป็นแดนมิคสัญญี โดยมีนโยบายสำคัญประการหนึ่งที่ใช้เป็นข้ออ้างในการผูกขาดอำนาจ คือ การสร้างเอกภาพและความเป็นปึกแผ่นให้เกิดขึ้นในพม่าภายใต้ ระบอบ “สหภาพ” แต่ในความเป็นจริงนั้น เผด็จการทหารกลับ แสดงความเหนือกว่า(Supremacy) ของชนชาติพม่าด้วยการ พยายามควบคุมและปราบปรามชนกลุ่มน้อยต่างๆ อย่างต่อเนื่อง โดยไม่เคารพเจตนารมณ์ของข้อตกลงปางหลวง ซึ่งเป็นสาระสำคัญ ของรัฐธรรมนูญฉบับปี พ.ศ. 2490 ที่ระบุว่า ชนชาติต่างๆ ที่ได้ร่วม ลงนามในข้อตกลง คือ ไทใหญ่ คะฉิ่น และฉิ่นมีสิทธิที่จะแยกตัว เป็นอิสระ หลังจากอยู่ร่วมกันในสหภาพครบ10ปี นับจากวันที่พม่า ได้รับเอกราชจากอังกฤษ คือ วันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2491

การย้ายบุคคลในความห่วงใยของยูเอ็นเอชซีอาร์สู่ค่ายชายแดน

โดย หมอวิทย์

เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2546 รัฐบาลไทยได้ประกาศให้วันที่ 31 มีนาคม 2547 เป็นวันสุดท้าย ที่ประชาชนพม่าซึ่งถือบัตรบุคคลในความห่วงใยหรือพีโอซี (Persons of Concern - POC) ของยูเอ็นเอชซีอาร์ ที่อาศัยกระจัดกระจายอยู่ในกรุงเทพฯ ปริมณฑล และเขต อำเภอบริเวณชายแดนจะต้องมาขึ้นทะเบียนและย้ายไปอยู่ที่ค่ายอพยพบริเวณชายแดนไทย - พม่า ที่จังหวัดตาก กาญจนบุรี และราชบุรี ซึ่งอยู่ห่างไกลจากเขตเมือง ค่อนข้างมาก หากใครไม่ปฏิบัติตามจะต้องถูกจับและถูกส่งกลับประเทศพม่า

ชีวิต ความหวัง และความใฝ่ฝันของผู้ต้องขัง

โดย โพกวา

“สงครามคือการเมืองที่นองเลือด การเมืองคือสงครามที่ไม่นองเลือด” การเป็นพลเมืองของรัฐหนึ่ง ๆ บนแผ่นดิน ย่อมต้องได้รับผลกระทบจากการเมืองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สุดแท้แต่ว่าความรุนแรงนั้นจะมากน้อยแค่ไหน และคำกล่าวข้างต้นเป็นจริงอย่างที่สุด

ผู้ลี้ภัยกับโรคเท้าช้าง ค่าใช้จ่ายที่มองไม่เห็นจากการสร้างเขื่่อนสาละวิน

โดย หมอวิทย์

นางเอชา(ชื่อสมมุติ) เป็นแรงงานชาวไทยใหญ่ ไปโรงพยาบาล เนื่องจากมีอาการไข้และขาซ้ายบวมมาสามวันแล้ว เธอพยายามรักษาด้วยตนเองแต่อาการกลับหนักมากขึ้นจนเป็นอุปสรรคต่องานกวาดถนนในจังหวัดเชียงใหม่ซึ่งเป็นงานประจำของเธอ เธอขอลาหยุดงาน 1 วันเพื่อไปพบแพทย์ แม้ว่าเธอจะอพยพจากบ้านเกิดที่เมืองนายทางภาคกลางของรัฐฉาน ประเทศพม่ามาเป็นเวลาหลายปีแล้ว แต่แพทย์ก็ยังสันนิษฐานในเบื้องต้นว่าเธออาจจะป่วยเป็นโรคมาลาเรียมากกว่าโรคอื่นๆ เพราะเป็นโรคที่ระบาดในประเทศพม่า แพทย์ได้ขอเจาะเลือดเพื่อนำไปตรวจหาเชื้อมาลาเรียแต่ผลการตรวจไม่พบเชื้อดังกล่าวแต่อย่างใด

บทความพิเศษ ความเชื่อผิดๆ เก้าประการเกี่ยวกับผู้ลี้ภัยไทยใหญ่

ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ข่าวเกี่ยวกับผู้ลี้ภัยไทยใหญ่บริเวณชายแดนด้านอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอนได้ก่อให้เกิดคำถามในแวดวงคนทำงานด้านสิทธิมนุษยชนว่า เพราะเหตุใดประเทศไทยจึงไม่มีค่ายผู้ลี้ภัยให้ชาวไทยใหญ่เช่นเดียวกับชาวกะเหรี่ยงหรือคะยาห์ เนื่องจากชาวไทยใหญ่หนีภัยการสู้รบมาเช่นเดียวกัน

ความแตกต่างระหว่างPOCกับผู้หนีภัยการสู้รบ

โดย พงษ์เทพ ยังสมชีพ (1)
จาก www.archanwel.org

POC คือใคร ผู้หนีภัยการสู้รบคือใคร POC กับผู้หนีภัยการสู้รบแตกต่างกันอย่างไร คำถามเหล่านี้เป็นคำถามที่พบได้โดยทั่วไปเมื่อมีการพูดคุยกันถึงเรื่องผู้หนีภัยความตายในประเทศไทย เนื่องจากประเทศไทยได้อนุญาตให้ผู้หนีภัยความตายที่อพยพลี้ภัยความตายเข้ามาในประเทศไทย สามารถอยู่ในประเทศไทยเป็นการชั่วคราว จนกว่าจะสามารถหาทางแก้ไขปัญหาที่ถาวรได้ เช่น การเดินทางกลับสู่ประเทศต้นทางโดยสมัครใจ หรือการเดินทางไปตั้งรกรากใหม่ในประเทศที่สาม แต่ทว่าความเข้าใจถึงกลุ่มบุคคลผู้หนีภัยความตายตามที่เรียกกันในแวดวงราชการ และหน่วยงานที่ปฏิบัติงานในเรื่องนี้นั้น ยังคงเป็นปริศนาสำหรับผู้สนใจในประเด็นผู้หนีภัยความตาย และสาธารณชนโดยทั่วไป

วิถีชนเผ่า จากรัฐคะเรนนีในค่ายผู้ลี้ภัย

โดย ธันวา สิริเมธี

เมื่อ 11 ปีก่อน ขณะที่ผมอายุได้เพียง 10 ขวบ ฝันร้ายที่สุดก็มาเยือนชีวิตผม วันนั้นทหารพม่าบุกเข้ามาที่หมู่บ้านในรัฐคะเรนนี ขับไล่ชาวบ้านออกจากหมู่บ้าน ยึดทรัพย์สิน และเผาหมู่บ้านทิ้ง แม่ของผมวิ่งหนีเข้าไปในป่า ส่วนพ่อยอมถูกทหารพม่าควบคุมไปอยู่ที่แปลงอพยพเพราะยังเป็นห่วงผม ซึ่งกำลังเรียนหนังสือและพักกับญาติในเมือง  

หลังจากพ่อย้ายไปอยู่ที่แปลงอพยพ พ่อได้ออกไปหาอาหารประทังชีวิตพร้อมกับชาวบ้านอีกสองคน ทหารพม่าฆ่าพ่อและชาวบ้านทั้งหมดอย่างโหดร้าย ไม่มีใครได้เห็นหน้าพ่ออีกเลย มีเพียงร่างไร้วิญญาณในสภาพไม่มีศีรษะ สิ่งที่ยืนยันว่าพ่อได้จากโลกนี้ไปแล้วคือเสื้อผ้าชุดสุดท้ายที่พ่อใส่เท่านั้น

ปอยส่างลอง ครั้งหนึ่งในชีวิตลูกผู้ชายไทยใหญ่

อาจกล่าวได้ว่า หากคุณเกิดเป็นลูกชายในครอบครัวชาวไทยใหญ่ ไม่ว่าจะยากดีมีจนแค่ไหน พ่อแม่ญาติพี่น้องจะต้องอยากเห็นคุณเข้าร่วมพิธีกรรมที่มีชื่อว่า ปอยส่างลอง สักครั้งในชีวิต เพราะพิธีกรรมนี้คือความภาคภูมิใจของพ่อแม่และชุมชนไทยใหญ่ที่ได้เห็นบุตรหลานของตนเปลี่ยนสถานภาพจากเด็กชายในโลกปุถุชนไปเป็นสามเณรในโลกธรรมะ

ปอยส่างลอง เป็นภาษาไทยใหญ่ คำว่า ปอย หมายถึง งานหรือพิธี ส่วนคำว่า ส่างลอง หมายถึง ผู้ที่จะบรรพชาเป็นสามเณรหรือส่าง รวมแล้วหมายถึง พิธีบรรพชาสามเณร นั่นเอง เชื่อกันว่า หากลูกชายได้ผ่านพิธีกรรมนี้จะได้อานิสงค์ 8 กัลป์ ส่วนผู้ที่เป็นเจ้าภาพบวชลูกผู้อื่นจะได้อานิสงค์ 4 กัลป์

ชีวิตบนเส้นด้าย บนแผ่นดินสงครามรัฐกะเหรี่ยง

เรื่อง/ภาพ : อาทิตย์ ธาราคำ
โครงการแม่น้ำเพื่อชีวิต www.searin.org

ดวงตะวันอับแสงขมุกขมัวที่ปลายดอยริมฝั่งแม่น้ำสาละวิน  ระรอกคลื่นของแม่น้ำกระเพื่อมไหวเมื่อเรือหางยาวลำใหญ่ เหหัวเรือเข้าจอดเทียบที่ริมหาดทราย ผู้โดยสารกว่า  70 คนท่าทางอิดโรยทยอยเดินขึ้นจากเรือ แบกสัมภาระเดินเร่งฝีเท้าตามผู้นำทาง ลัดเลาะลำห้วยเข้าสู่หุบเขาเล็กๆ ก่อนแสงสุดท้ายวันจะสิ้นไป

บนที่ราบแคบๆ ริมลำห้วย ในเขตจังหวัดมือตรอว์ บน แผ่นดิน “กอซูเล” หรือรัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า ไม่ไกลจากชายแดนจังหวัดแม่ฮ่องสอน เพิงพักชั่วคราวนับร้อยหลังถูกสร้างขึ้น เพื่อเป็นที่พักพิงสำหรับชาวบ้านกะเหรี่ยงกว่า 800 คน ผู้หนีภัยความตายจากการรุกรานของกองทัพพม่า มาพักพิงอยู่ใน “พื้นที่ปลอดภัย” ภายใต้การคุ้มครองดูแลของกองกำลังสหชนชาติกะเหรี่ยง หรือเคเอ็นยู (Karen National Union)

ศิลปะเพื่อผู้พลัดถิ่นของจิตรกรสีน้ำชื่อหม่อง หม่อง ติน

ในบ้านพักหลังเล็กๆ ที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก มือผอมบางของชายพม่าคนหนึ่งกำลังจรดปลายพู่กันแต่งแต้มสีสันลงบนกระดาษวาดเขียนสีขาว เวลาผ่านไปนานนับเดือน ภาพชายชราผู้ลี้ภัยชาวกะเหรี่ยงนั่งทอดสายตาจากระเบียงออกไปเบื้องหน้าจึงเริ่มปรากฏชัดแทนที่กระดาษสีขาว หลายปีต่อมา มือของชายคนเดิมยังคงแต่งแต้มกระดาษขาวจนกลายเป็นภาพสะท้อนเรื่องราวของผู้พลัดถิ่นจากประเทศพม่ารวมแล้วไม่น้อยกว่า 50 ภาพ

ปัจจุบัน ภาพวาดเหล่านี้ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเขาในห้องพักเหมือนเช่นเคย หากกำลังเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปบอกเล่าเรื่องราวความทุกข์ยากของผู้คนจากประเทศพม่าตามงานแสดงศิลปะในหลายประเทศทั่วโลก รวมทั้งตีพิมพ์อยู่บนปฏิทินและหนังสืออีกหลายเล่ม