เรื่องเล่าจากดินแดนยะไข่(อาระกัน)

แปลจากบทความเรื่อง Is It a Crime? โดย K.Mongan จากเว็บไซต์ www.rakhapura.com

“นั่นใครน่ะ?”
“ฉันเองจ้ะ”
ฉันตอบด้วยความแปลกใจ เธอรู้ได้อย่างไรกันนะว่าฉันยืนอยู่ข้างหลังเธอ

หญิงชราวัย 60 ปีผู้ที่กำลังตำข้าวอยู่มีชื่อว่า “พรูมะ” แม้ว่าตาทั้งสองข้างจะบอดสนิทมองอะไรไม่เห็น แต่งานบ้านทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือของเธอทั้งสิ้น

ถอยหลังเข้าป่า เมืองหลวงใหม่ปีนมะนา บทสะท้อนหวาดวิตกของนายพล

ทหารพม่ารุ่นเยาว์นายหนึ่งพร้อมกับพรรคพวกในกองทัพได้รับการบอกกล่าวขณะที่เดินทางจากรัฐชนกลุ่มน้อยทางตอนเหนือกลับไปยังกรุงย่างกุ้งว่า “เรากำลังจะส่งพวกคุณไปแนวหน้า” เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ปี ที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนเรื่องที่เคยนำมาเล่าสู่กันอย่างขบขันในวันนั้นกำลังเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงในวันนี้

สิ่งนี้กำลังจะบอกเราว่าจริงๆ แล้วผู้นำทหารบางคนมอง สถานะกรุงย่างกุ้งไว้เช่นไร เหตุผลคงไม่ใช่เพราะย่างกุ้งกำลังจะ ถูกโจมตีจากกองกำลังติดอาวุธฝ่ายตรงข้ามรัฐบาลหรือผู้ก่อการร้ายแต่อย่างใด หากแต่เป็นลางร้ายจากผู้ที่อาศัยอยู่ในกรุงย่างกุ้งต่างหากที่กำลังทำให้รัฐบาลทหารพม่าหวาดระแวงอยู่ในขณะนี้

ปูโฮะกูอิซวิ เครื่องในตุ๋นรสเด็ดของชาวคะเรนนี

จากคำบอกกล่าวของสหายชาวคะเรนนีเกี่ยวกับวัฒนธรรมการปรุงอาหารของพวกเขา สิ่งที่จะขาดไม่ได้คือรสเผ็ด และ “เม็กคาตี” ก็เป็นเครื่องเครื่องเทศที่ให้รสชาติเผ็ดร้อนขึ้นจมูกและมีกลิ่นหอมที่ต้องอยู่คู่กับโต๊ะอาหารของชาวคะเรนนี เทียบได้กับน้ำพริกน้ำปลาของคนไทย หรือ วาซาบิของญี่ปุ่นนั่นเอง คอลัมน์เมนูอาหารชาติพันธุ์ฉบับนี้ขอแนะนำ ปูโฮะกูอิซวิ หรือ เครื่องในตุ๋นทรงเครื่อง แบบชาวคะเรนนีที่ใช้เม็กคาตีเป็นส่วนประกอบ

บทสัมภาษณ์ : “สิทธิของผู้หนีภัยความตาย”จากมุมมองนักวิชาการด้านสิทธิ

แม้ว่าตลอดเวลากว่าสิบปีที่ผ่านมาประเทศไทยจะมีผู้หนีภัยความตายจากประเทศพม่าเข้ามาอาศัยจำนวนหลายแสนคน แต่เนื่องจากประเทศไทยไม่ได้ ลงนามเป็นภาคีในอนุสัญญาว่าด้วยผู้ลี้ภัย ทำให้การให้ความช่วยเหลือผู้หนีภัย ความตายในประเทศไทยไม่ได้ดำเนินไปตามมาตรฐานระดับสากล นอกจากนี้ สังคมไทยส่วนใหญ่ยังคงขาดความเข้าใจในเรื่องสิทธิของผู้หนีภัยความตายจนนำไปสู่การปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมหรือละเมิดสิทธิผู้หนีภัยความตาย สาละวินโพสต์ ฉบับนี้ได้ติดต่อขอสัมภาษณ์ คุณพงษ์เทพ ยังสมชีพ นักวิชาการผู้มีประสบการณ์ทำงานด้านสิทธิมนุษยชนในระดับสากลและระดับภาคสนามมาช่วยสร้างความเข้าใจเรื่องสิทธิผู้หนีภัยความตาย รวมทั้งวิเคราะห์ปัญหาการให้ความช่วยเหลือ ผู้หนีภัยความตายที่อยู่ในประเทศไทยที่ผ่านมา

บนถนนความฝันของชายหนุ่มคะเรนนี

โดย นที เอยา

คนเรามีถนนชีวิตมากมายหลายสายที่ต้องก้าวเดินผ่านไป  บางคนกำลังเดินอยู่บนถนนสายที่ราบเรียบไร้อุปสรรค ขณะที่บางคนต้องก้าวเดินบนถนนสายที่เต็มไปด้วยขวากหนามคอยทิ่มแทง ตลอดเวลา จำต้องดิ้นรนประคับประคองให้ชีวิตก้าวเดินไปจนถึงจุดหมายปลายฝันในที่สุด เช่นเดียวกับ ลีทู (นามสมมุติ) ชายหนุ่มเชื้อสายคะเรนนีคนหนึ่งที่ต้องพาชีวิตก้าวผ่านมาบนถนนที่เต็มไปด้วยอุปสรรคเพื่อสานฝันที่คิดไว้ให้เป็นจริง เขามุ่งหน้าตามเส้นทางลี้ภัยความตายจากพม่าสู่ไทย โดยไม่รู้เลยว่าหนทางข้างหน้าของชีวิตจะต้องพบเจอกับอะไรบ้าง