อร่อยแบบโกอินเตอร์ บนถนนนิมมานฯ

โดย อังกูร ตะวันวง

ข้าวส้ม

 บนถนนนิมมานเหมินทร์ซอย 13 ใจกลางย่านเศรษฐกิจเชียงใหม่ ฝั่งตรงข้าม ในบริเวณตึกแถวเก่า หากสังเกตดีๆ จะเจอห้องแถวหนึ่งคูหา มีป้าย “Burmese Restaurant” อยู่ด้านหน้า ร้านนี้ใครที่อยากลองชิมเมนูแบบ “โกอินเตอร์” ขอเชิญเดินเข้าไปจับจองที่นั่งแล้ว หยิบเมนูมาสั่งอาหารกันได้เลย รับรองบรรยากาศร้านนี้ “โกอินเตอร์” จริงๆ ทั้งรสชาติสไตล์ไทใหญ่ และพม่าแท้ แถมด้วยภาษาพูดคุยภายในร้านที่มีทั้งภาษาไทใหญ่ และภาษาพม่าจากกลุ่มลูกค้า ชาวไทใหญ่ ชาวพม่า และชาวตะวันตก

บญุกุศลที่เก็บได้

้แต่ง โมติ่ง(เมี่ยวอู)
จากนิตยสารกาเหลี่ย
แปลโดย Numripan

เมื่อ 35 ปีที่แล้วตอนที่ผมยังเป็นนักศีกษาปีที่ 2 ของมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง ผมจำได้ว่า มีอยู่ช่วงหนึ่งเป็นช่วงซัมเมอร์พอดี พวกเราต้องทำวิจัยเกี่ยวกับเศรษฐกิจการค้าในย่างกุ้งและมัณฑะเลย์

พม่ากับการรณรงค์ในโลกไซเบอร์

โดย ภาคภูมิ วชิรธาราภาดร

ในโลกยุคไฮเทคเหมือนเช่นปัจจุบันนี้ การรณรงค์ไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีก ต่อไป เพราะไม่ว่าใครๆ ก็สามารถที่จะเป็นนักรณรงค์ได้ในเวลาอัน รวดเร็ว แม้แต่เครือข่ายสังคมออนไลน์สุดฮิตของหนุ่มสาวในยุคนี้อย่าง เฟสบุคก็มีโปรแกรมสำหรับใช้รณรงค์บนอินเทอร์เน็ตเอาไว้ให้โดยเฉพาะ ในชื่อ campaign maker จึงทำให้การเผยแพร่ข่าวสารและการติดต่อ สื่อสารไปยังคนอื่นๆ จากทั่วทุกมุมโลกเป็นไปอย่างสะดวกรวดเร็วมากขึ้น

วิทยุไทใหญ่ กับชีวิตที่พลิกผันของหนุ่มจากเมืองจ๊อกเม

โดย หมอกเต่หว่า

หากพูดถึงรายการวิทยุในบ้านเราแล้ว ส่วนใหญ่เราจะนึกถึงภาพวัยรุ่นโทรเข้า ไปขอเพลงให้กับคนพิเศษ แต่ สำหรับ แรงงานข้ามชาติชาวไทใหญ่แล้ว สถานีวิทยุ ที่ออกอากาศในภาษาไทใหญ่นั้นคือเพื่อน คลายเหงายามที่ต้องไกลบ้าน และเปรียบ เหมือนสะพานที่เชื่อมต่อระหว่างแรงงาน ข้ามชาติที่อยู่ในไทยและคนที่บ้านให้รับรู้ ข่าวคราวของกันและกันอยู่เสมอ เพราะ สถานีวิทยุที่กระจายเสียงในระบบ AM นั้น สามารถส่ งสัญญาณไปไกลถึงรัฐฉานกัน เลยทีเดียว และจากสถานีวิทยุคลื่นเล็กๆ คลื่ นแห่ งนึ่ งได้พลิกผันชีวิตของเด็กหนุ่ ม จากเมืองจ๊อกเม รัฐฉาน จากการพลัดพราก สู่ การได้กลับมาเจอกับพี่ ชายของเขา อีกครั้ง

ภาพวาดจากปลายปากกาแรกของเด็กชายผู้ติดเชื้อเอชไอวี

โดย นรินจรา

ฉันเพิ่งเดินทางเข้าพม่าเมื่อปลายเดือนธันวาคม 2553 เหตุการณ์ที่ยังเป็น ภาพติดตาอยู่จนถึงวันนี้คือ ภาพการจับปากกาครั้งแรกในชีวิตของ เด็กชายชาวพม่าวัยเก้าขวบซึ่งติดเชื้อเอชไอวีจากแม่ โดยผู้เป็นแม่มีอาชีพขายผัก อยู่ในตลาดได้รับเชื้อจากพ่อซึ่งมีอาชีพเป็นคนขับรถ พ่อของเขาเสียชีวิตไปก่อนหน้า นี้แล้ว ส่วนแม่มีสุขภาพร่างกายทรุดโทรมลงทุกวันจนไม่สามารถไปขายผักในตลาด ได้ เด็กชายจึงอาศัยอยู่กับแม่และย่า

ไค่หลักแหลมเข้ากาด

โดย นิพัทธ์พร เพ็งแ้ก้ว

คนไทใหญ่มี “กวามกั๊บถุก” หรือคำโบราณ สอนใจสั้นๆ ที่รู้กันโดยทั่วไปว่า “ไค่ลักแหลม เข้ากาด” แปลตรงตัวชัดที่สุดก็คือ “อยากฉลาดให้ไป ตลาด” จะตลาดไหนก็ไปเถอะ เพราะตลาดเป็น ที่รวมของผู้คนทุกสารทิศ ของดีของแปลก คนดีคนบ้า ข่าวสาร สารพัดล้วนรวมอยู่ที่ “กาด” หรือตลาดทั้งนั้น จะปล่อยข่าว ส่งข่าว สืบข่าว นินทาว่าร้าย ด่าทอใคร ไปกาดกันเถอะ ยิ่งถ้าเป็นมนุษย์สังคมสูง เพื่อนฝูงเยอะแยะ เป็นอันว่าไปถึงกาด เมื่อไหร่ย่อมมั่งคั่งด้วยข่าว นานาเต็มสองหู ใครขี้รำคาญคงแทบอุดรูหูเดินหนีเกือบไม่ทัน

พม่ามองไทย

โดย Nyein Nyein
แปล Numripan

ประเทศพม่า วิชาประวัติศาสตร์ที่ สอนในห้องเรียนนั้นมี เรื่องราวเกี่ยวโยงกับชาติไทยมากมาย ทั้งจากการเชื่อมต่อกัน ระหว่างพรมแดนของทั้งสองประเทศ และบทบาทความสัมพันธ์ของทั้งสอง ประเทศนี้ที่ทำให้ผู้เขียนเริ่มให้ความสนใจในประเทศไทยมากกว่าประเทศอื่น จนกลายเป็นการสืบค้นเรื่องราวเกี่ยวกับประเทศไทย ไม่ว่าจะเป็นประวัติศาสตร์ ของราชวงศ์ สถาบันกษัตริย์ วัฒนธรรม หรือแม้แต่ชนชาติไทย ซึ่งสิ่งเหล่านี้ได้ สั่งสมกลายเป็นความรู้สึกใกล้ชิดที่ผู้เขียนมีต่อประเทศไทยมากยิ่งขึ้น

เยาวชนเอ็นแอลดีความหวังประชาธิปไตยในพม่า

โดย นานาตี

บรรยากาศในช่วงสายวันหนึ่งของเดือนธันวาคม ณ อาคาร ที่ทำการพรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย หรือ  เอ็นแอลดี กรุงย่างกุ้ง คลาคล่ำไปด้วยบรรดาสมาชิกพรรคจำนวน มาก บริเวณหน้าประตูทางเข้า ชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งยืนเรียงแถวเพื่อ เตรียมพร้อมรอต้อนรับนางอองซาน ซูจีที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า พวกเขาคือสมาชิกกลุ่มเยาวชนเอ็นแอลดีที่ได้รับมอบหมายให้เป็น ผู้ดูแลรักษาความปลอดภัยให้แก่นางอองซาน ซูจีหลังจากได้รับ อิสรภาพก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่สัปดาห์

สัมภาษณ์ : อองซาน ซูจี

บันทึกการเดินทาง เบื้องหลังการสัมภาษณ์อองซาน ซูจี

โดย ธันวา สิริเมธี

15 ธันวาคม 2553--“ทำยังไงดีล่ะ ตอนนี้ เราไม่สามารถติดต่อคนที่อยู่ข้างในพม่าเพื่อ ยืนยันวันเวลาสัมภาษณ์อองซาน ซูจีได้เลย ถ้า อย่ างงั้นเราคงต้องลองเสี่ ยงเข้าไปที่ พรรค เอ็นแอลดีด้วยตนเอง” ผู้เขียนเริ่มปรึกษาหารือกับ  เจ้าหน้าที่ อีกคนหนึ่ งที่ จะร่ วมเดินทางเข้าพม่ า ด้วยกัน