หลายปีมานี้สนิทสนมกับหนุ่ มไทใหญ่รุ่นน้อง แต่อายุอาจจะเป็นรุ่นลูกไปแล้วก็ได้ เพราะคลับคล้ายคลับคลาว่าแม่เขาอายุน้อยกว่าดิฉันซะอีก แต่สั่งห้ามเด็ดขาดกับนาย “หนุ่มเมือง” ว่า อย่าเชียวนะอย่ามาเรียกฉันว่าป้า เผลอเรียกเมื่อไหร่--ฉันตบเธอลูกตาหลุดแน่!
นายหนุ่ มเมืองหัวเราะแหะๆ ท่ าทางนิ่ มนวลอวลอิ่ มด้วยมารยาท มารยาท และมารยาท ลุกเหินเดินนั่งไม่มีเสียล่ะจะหยาบช้าพรวดพราด ทั้งยังพูดจาด้วยถ้อยคำสำเนียงไพเราะจนฟังแล้วออกจะรำคาญรูหู ที่เป็นเช่นนี้เพราะหนุ่มเมืองเคยบวชเรียนมายาวนานถึง 10กว่าปี คงตั้งแต่อายุ 8 ขวบล่ะกระมัง เพิ่งสึกหาลาเพศใส่ชุดฆราวาสกับเขาเป็นเมื่ อเป็นผู้ใหญ่ แล้ว แถมตอนเจอครั้งแรกนายหนุ่ มเมืองยังทำให้ดิฉันต้องยกมือไหว้ปลกๆ เพราะหลวงน้องเล่นห่มจีวรเหลืองสดอย่างสำรวมเรียบร้อยมาพบปะกับนางยักษิณีผู้พี่ผู้ใช้ดวงตาจ้องเขม็งสอดส่ายสังเกตหลวงน้องอยู่ทุกอากัปกิริยา ครั้นสึกหาลาเพศบรรพชิตมาเป็นน้องชายที่รักสนิทสนมกันมากโขแล้ว ดิฉันยัง ไม่วายนึกในใจว่าเวรหนอเวร เกือบแกว่งปากหาบาปแล้วซิกู...ดีเท่าไหร่ ที่ไม่จิกกัดอดีตพระไปอย่างไม่รู้เหนือรู้ใต้ ถ้าไม่รู้ไม่เห็นประวัติหนุ่มไทใหญ่คนนี้มาก่อนดิฉันคง “หมั่นไส้” ในอาการนิ่มประณีตของเขาซะแน่ๆ เพราะมันชวนให้พาลคิดว่าไอ้หนุ่มคนนี้ออกจะ “ดัดจริต” สิ้นดี
