ชีวิต ความหวัง และความใฝ่ฝันของผู้ต้องขัง (1)

มนุษย์ทุกคนที่อยู่บนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะอยู่มุมไหนหรือแผ่นดินใดก็ตาม เมื่อลืมตาดูโลกและเติบโตขึ้นมา ต่างคนก็ต่างคงต้องมีความใฝ่ฝันของตัวเองและอยากให้ความฝันใฝ่ของตัวเองนั้นเป็นจริง แต่จะมีสักกี่คนที่มีโอกาสสานฝันนั้น ๆ จนสำเร็จ และเป็นจริง ผมคนหนึ่งที่โชคร้ายและไม่มีโอกาสเช่นเพื่อน ๆ ของผมอีกหลายคนเพราะพวกเขาเกิดมาท่ามกลางหมอกควันแห่งสงคราม การแย่งชิงอำนาจ ผืนแผ่นดิน และการกีดกันทางเชื้อชาติ

ชนเผ่าลาหู่และความเป็นมาวันปีใหม่

โดย อานไตย ไคข่านฟ้า

บ่อยครั้งเมื่อเอ่ยถึงชนเผ่า “ลาหู่” มักจะมีคำถามย้อนกลับมาเสมอว่าชนเผ่า “ลาหู่” คือชนกลุ่มใด? มีถิ่นฐานอยู่ที่ใด? มีการแต่งกายเป็นอย่างไร? ฯลฯ และในปัจจุบันนี้คิดว่ายังมีผู้คนอีกจำนวนไม่น้อยที่ไม่รู้จักมักคุ้นหรือแม้แต่การพบเห็นชนเผ่าลาหู่ ดังนั้น สาละวินโพสต์ฉบับนี้ จึงขอเป็นสื่อนำเสนอเรื่องราวของชาวลาหู่ให้ได้รู้จักกันมากขึ้น

ฤาอคติของพวกเราจะไร้ขอบเขต *

โดย สนิทสุดา เอกชัย

คนเราไม่ว่าจะเกิดมามีผิวสีอะไร แต่ท้ายที่สุดเมื่อร่างกายถึงคราวที่จะต้องย่อยสลายลง ก็ล้วนแล้วแต่มีสภาพที่แทบไม่แตกต่างกัน นี่คือสิ่งที่ร่างไร้วิญญาณที่เรียงรายอยู่ในวัดย่านยาวกำลังบอกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เหตุใดจึงยังถกเถียงกันถึงเรื่องเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกันอยู่?

ไม่ว่าจะยากดีมีจน ความรู้สึกของคนเราที่เกิดขึ้นเมื่อสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปนั้นไม่ต่างกัน และในเมื่อเราต่างคนก็เหมือนกันแล้ว ผู้ที่ประสบภัยจากเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิถล่มที่ภาคใต้เมื่อวันที่ 26 ธันวาคมที่ผ่านมาทุกคนไม่สมควรได้รับการช่วยเหลือที่เท่าเทียมกันอย่างนั้นหรือ ?

เสียงเพรียกที่ไม่ได้ยิน

โดย ธันวา สิริเมธี

อาจกล่าวได้ว่า ในบรรดากลุ่มผู้ประสบภัยจากคลื่นยักษ์สึนามิครั้งนี้ ประชาชนชาวพม่า เป็นกลุ่มคนที่เผชิญความสูญเสีย ทั้งบุคคลอันเป็นที่รัก และทรัพย์สิน ไม่น้อยไปกว่าชนชาติอื่นๆ ที่ประสบภัยในภูมิภาคนี้ แต่ทว่า เสียงคร่ำครวญร่ำไห้ของผู้ประสบภัยเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่อาศัยอยู่ในประเทศพม่าบ้านเกิด หรือผู้เป็นแรงงานอพยพในประเทศไทยกลับแผ่วเบาจนแทบไม่มีใครได้ยิน

คำถามที่เกิดขึ้นก็คือ ความเงียบดังกล่าวเกิดจากความสงบสุขอย่างแท้จริง หรือเกิดจากการถูกปกปิดไม่ให้เสียงเหล่านั้นเล็ดลอดออกมา เพราะคนพม่า ไม่ว่าจะอยู่ในประเทศของตนเอง หรือประเทศไทยล้วนไม่มีโอกาสได้บอกเล่าเรื่องราวของตนเองสู่โลกภายนอกอย่างเสรี ชะตากรรมคนพม่าจากคลื่นยักษ์สึนามิ จึงเป็นแค่เพียงเสียงเพรียกที่ไม่มีใครได้ยิน

บทเพลงไทยใหญ่เหนือเส้นพรมแดน

โดย ธันวา สิริเมธี

อาจกล่าวได้ว่า บทเพลงเป็นสื่อที่สามารถสร้างชุมชนในจินตนาการระหว่างกลุ่มผู้ฟังที่อยู่ต่างพื้นที่และต่างยุคสมัยให้เป็นหนึ่งเดียวได้ นอกจากนี้ บทเพลงยังสามารถเดินทางข้ามพรมแดนรัฐชาติซึ่งมีระบบการปกครองที่แตกต่าง และสามารถหลบหลีกการควบคุมของอำนาจรัฐเผด็จการได้เป็นอย่างดี เพราะบทเพลงสามารถนำมาซุกซ่อนอยู่ในความทรงจำของคนฟังที่ชื่นชอบบทเพลงนั้น ๆ และถ่ายทอดสู่บุคคลอื่นผ่านการร้องและเล่นดนตรีซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่เลือกสถานที่และเวลา คนฟังบางคนอาจไม่เคยได้ยินเพลงต้นฉบับจากม้วนเทปของจริง แต่ก็สามารถร้องบทเพลงที่มีเนื้อหาเดียวกันได้ การฟังหรือร้องบทเพลงเดียวกันของคนที่อยู่ต่างพื้นที่และกาลเวลาทำให้เกิดสำนึกร่วมกันของคนเหล่านี้ผ่านบทเพลง บทเพลงจึงก่อให้เกิดชุมชนในจินตนาการของผู้ฟังที่ฟังเพลงเดียวกัน ชุมชนนี้ครอบคลุมอาณาบริเวณกว้างไกลไปกว่าพรมแดนรัฐชาติและซ้อนทับอยู่เหนือชุมชนที่มีอยู่จริงบนเส้นบนแผนที่ภูมิศาสตร์

บทเพลงของชาวไทยใหญ่ ชนชาติซึ่งอาศัยอยู่ในดินแดนรอยต่อของประเทศพม่า จีน และไทย เป็นภาพสะท้อนที่เห็นได้ชัดของการสร้างชุมชนในจินตนาการที่อยู่เหนือกาลเวลาและเส้นพรมแดน

สัมภาษณ์ : มองสถานการณ์ไทยใหญ่ในโลกที่เปลี่ยนไป ผ่านสายตาเจ้ายอดศึก

ขณะที่สถานการณ์โลกหมุนเวียนเปลี่ยนไปทุกวัน กองกำลังชนกลุ่มน้อยในพม่าต่างทยอยเจรจาหยุดยิงกับรัฐบาลกลางไปทีละกลุ่ม แต่กองทัพไทใหญ่(รัฐฉาน) หรือ เอสเอสเอ (Shan State Army - SSA) กลับยังคงมุ่งมั่นต่อสู้กับรัฐบาลพม่าอยู่บนเส้นทางเดิมมาเป็นเวลาเกือบครึ่งศตวรรษ คำถามที่เกิดขึ้นคือ เพราะเหตุใดกองกำลังไทใหญ่จึงยังคงยืนหยัดอยู่บนเส้นทางเดิมราวกับไม่สนใจโลกที่เปลี่ยนแปลงไป กลางเดือนธันวาคมที่ผ่านมา สาละวินโพสต์ได้มีโอกาสถามคำถามนี้จากเจ้ายอดศึก ผู้นำกองทัพเอสเอสเอ นักรบวัย 50 ปีผู้ผ่านสนามรบมาไม่น้อยกว่าร้อยครั้งและก้าวขึ้นเป็นผู้นำกองกำลังเอสเอสเอนับจากขุนส่าประกาศวางอาวุธปีพ.ศ. 2539 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน

กลุ่มเยาวชนชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในพม่า เมล็ดพันธุ์ที่กำลังเจริญเติบโต

โดย ณภทร

คนทุกคนล้วนมีความฝัน และต่างแอบหวังอยู่ลึก ๆ ว่า สักวันหนึ่งความฝันของตนจะเป็นความจริง ความฝันจึงเป็นพลังขับเคลื่อนชีวิตของหลาย ๆคนให้ก้าวเดินต่อไปข้างหน้าอย่างมั่นคงเพื่อไปให้ถึงปลายทางแห่งความฝันสักวัน คอลัมน์ “ตามรอยฝัน”ขอประเดิมฉบับแรกด้วยการพาท่านผู้อ่านไปทำความรู้จักกับเส้นทางฝันของ กลุ่มเยาวชนชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในพม่า (Nationalities Youth Forum) หรือเอ็นวายฟอรัม พวกเขาและเธอกำลังบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความฝันที่กำลังเติบโตงอกงามแตกกิ่งก้านใบเป็นอนาคตอันสวยงามประเทศพม่าต่อไป