เรารักพระเจ้าอยู่หัว เสียงสะท้อนจากงานวันพ่อในค่ายผู้ลี้ภัยชาวกะเหรี่ยง

โดย จรัส แสง

ราวหกโมงเช้า รถสองแถวสายแม่สอด-แม่ระมาดเที่ยวแรกพาผมและผู้โดยสารอื่นๆ ฝ่าหมอกเย็นจัดยามเช้าตรู่ของเดือนธันวาคมไปตามถนนที่ทอดขนานกับชายแดนตะวันตก เมื่อดวงอาทิตย์ค่อยๆสาดแสงและเพิ่มความอบอุ่น ขณะรถวิ่ง ผ่านชุมชนหลายแห่งที่ตั้งสลับกับไร่ขนาดใหญ่บนทางหลวงเส้นดังกล่าวอยู่นั้น ผมรู้สึกได้ในทันทีถึงบรรยากาศพิเศษของวันสำคัญ

จอบิมีสิทธิที่จะร้องขอมีชื่อในทะเบียนราษฎรของรัฐไทยหรือไม่ ? : ความเดิมที่เราเคยศึกษากันมาแล้ว

โดย รศ.ดร.พันธุ์ทิพย์ กาญจนะจิตรา สายสุนทร

ในบทความนี้ ผู้เขียนใคร่จะนำปัญหาของคุณจอบิมาพิจารณาต่อเพื่อความเข้าใจเรื่องของ "บุคคลบนพื้นที่สูงที่ตกหล่นจากทะเบียนราษฎร" อย่างเป็นละเอียดลออและเป็นระบบอีกครั้งหนึ่ง ท่านผู้อ่านควรกลับไปอ่านบทความเรื่อง "จอบิ : สิทธิที่คนตกหล่นจากทะเบียนราษฎรจะร้องขอต่ออำเภอที่จะพิสูจน์ความเป็นราษฎรไทยมีหรือไม่?" ในสาละวินโพสต์ฉบับที่ 35 (16 พฤศจิกายน - 31 ธันวาคม พ.ศ.2549)เสียก่อน เพื่อที่จะทราบว่าจอบิเป็นใคร ? และประสบความไร้รัฐและชะตากรรมอันเนื่องมาจากความไร้รัฐ เช่นใดบ้าง? และในที่สุด คุณจอบิได้รับความยุติธรรมจากกระบวนการ ยุติธรรมทางอาญาและทางปกครองจากระบบตุลาการไทยในลักษณะเช่นใด ?

โครงการศิลปะเพื่อเด็กลูกแรงงานอพยพ แต่งแต้มสีสันให้ชีวิตพลัดถิ่น

โดย กะแนจอ

"นี่คือลูกแอปเปิ้ลผสมกับมะเขือเทศ" เด็กหญิงดาว เชื้อสายไทยใหญ่ วัย 5 ขวบ ให้คำจำกัดความวัตถุรูปร่างเกือบกลมสีแดงที่อยู่ในมือ ส่วนเพื่อนๆ และพี่ๆ ในชุมชนแรงงานอพยพเดียวกันต่างก็ตั้งชื่อเรียกหนังสือพิมพ์เก่าที่ผ่านการแปลงร่างเป็นผลไม้ต่างๆ ตามจินตนาการของแต่ละคน

ต่างเรื่องมุมเดียว : Hotel Rawanda "ทางเดียวที่เราจะรอดคือการช่วยเหลือกัน"

โดย เจ บุนรัก

Hotel Rawanda สร้างจากเรื่องจริงในเหตุการณ์ความวุ่นวายทางการเมืองในประเทศรวันดา ซึ่งเกิดการสังหารหมู่ชาวทุตซี่นับล้านคนโดยทหารและประชาชนชาวฮูตูเมื่อปี 2537 โดยมีพอล โรเสสซาบากิน่า ตัวเอกของเรื่องเป็นผู้จัดการโรงแรมในเครือบริษัทโรงแรมยุโรปแห่งหนึ่งในกรุงคิกาลีของรวันดา ขณะที่ความขัดแย้งลุกลาม และนานาชาติตัดสินใจไม่เข้าแทรกแซงทางมนุษยธรรม พอลทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตครอบครัวและชาวทุตซี่ทุกคนที่เข้ามาขอความช่วยเหลือจากเขาอย่างกล้าหาญ โดยที่ยังคงพยายามรักษาภาพลักษณ์ของโรงแรมหรูตามหน้าที่ของเขาอย่างดีที่สุดไปพร้อมกันด้วย

10 เหตุผลทำไมต้องยุ่งเกี่ยวกับประเทศพม่า

1. เพื่อศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ อำนาจของผู้กดขี่ไม่มีใครสามารถยับยั้งได้ หญิงสาวถูกข่มขืน เด็กๆ ถูกขับไล่ออกจาก บ้าน พ่อแม่ถูกสังหาร การศึกษามีจำกัด ผู้คนที่อยู่ท่ามกลางความหวาดกลัวกลับเป็นคนผิด การจับคนตามอำเภอใจโดยไร้เหตุผลและการบังคับให้โยกย้ายถิ่นฐานเป็นเครื่องมืออีกรูปแบบหนึ่งของรัฐบาลเผด็จการ คุณค่าของความเป็นมนุษย์นั้นอยู่เหนือขอบเขตของการเมือง ศาสนา เศรษฐกิจ และสังคมใด ๆ และด้วยเหตุนี้ เราจึงจำเป็นต้องยืนอยู่เคียงข้างประชาชนชาวพม่า

ครอบครัวในบ้านสังกะสี การต่อสู้ของชีวิตเล็กๆ ในเมืองใหญ่

โดย ธันวา สิริเมธี

น้อย กับสภาพที่มีเหล็กดาม
อยู่ที่ขา กับลูกชายวัย 3 ขวบ

"พ่อ...แม่กลับมาแล้ว" อ๊อด เด็กชายเชื้อสายไทใหญ่วัย 3 ขวบตะโกนบอกพ่อซึ่งนอนพักฟื้นจากอุบัติเหตุรถชนขาหักอยู่ในบ้านพักคนงานก่อสร้างแถวชานเมืองเชียงใหม่

น้อย ผู้เป็นพ่อวัย 27 ปี ค่อย ๆ เดินโขยกเขยกออกจากห้องพักมองไปทางพร ภรรยาวัย 23 ปีที่กำลังกระโดดลงจากรถบรรทุกคนงานด้วยท่าทางอิดโรย เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นมอมแมม

นับตั้งแต่น้อยถูกรถชนขาหักเมื่อสามเดือนก่อน พรก็ต้องทำหน้าที่เป็นเสาหลักหารายได้เลี้ยงครอบครัว ภรรยาสาวส่งยิ้มให้สามีพร้อมกับกางแขนโอบกอดลูกชายที่วิ่งเข้ามาหาแม่ด้วยความดีใจ พรอุ้มลูกชายเดินเข้าห้องเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำและทำอาหารเย็น เช่นเดียวกับเพื่อนแรงงานอีกกว่า 20 ครอบครัวที่ต่างกำลังสาละวนกับภารกิจเดียวกัน

ตูโละ ยำรวมมิตรผักรวมแบบปะหล่อง

คอลัมน์เมนูอาหารชาติพันธุ์ฉบับนี้ขอเอาใจคนรักผักด้วยเมนู "ตูโละ" ยำรวมมิตรผักของชาวปะหล่อง มาให้ลองชิมกัน "ตูโละ"เป็นเมนูที่รวมเอาผักสิบกว่าชนิดมายำรวมกัน ส่วนใหญ่จะเป็นพืชผักที่หาได้ตามสวนครัวหลังบ้านของชาวปะหล่อง ตูโละเป็นทั้งเมนูสำหรับรับประทานยามว่างและเป็นกับข้าวมือหลัก หรือใช้เลี้ยงแขกก็สะดวกดี ใครจะลองทำดูก็ไม่ยากส่วนประกอบก็หาซื้อได้ตามท้องตลาดทั่วไปในบ้านเรา

สัมภาษณ์ : ยองชิอู สมาคมแรงงานพม่าที่กล้าท้าชนอิทธิพลมืด

เอกภพ ดัสต์

เวลาได้ยินเรื่องราวที่รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง หลายคนคงเคยมีอาการคล้ายผมที่เกิดคันไม้คันมือขึ้นมา คิดว่าอยากทำอะไรสักอย่าง ยิ่งถ้าคิดว่าเราทำอะไรได้ก็มักอยากแสดงบทพระเอกทุกครั้งไป และพาลหงุดหงิดด้วยความไม่เข้าใจว่าคนที่มีส่วนรับผิดชอบปล่อยให้เรื่องราวความอยุติธรรมเช่นนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร หรืออาจถึงขั้นเบื่อโลกและอยากเป็นผู้นำการปฏิวัติ แต่ท้ายสุดผมก็ปล่อยให้อาการอึดอัดอยากช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากเช่นนั้นทุเลาไปเองขณะที่ค่อยๆ หันมาหมกมุ่นกับปัญหาของตัวเองเช่นเดิม

ถนนที่ไม่ได้โปรยด้วยกลีบกุหลาบของ 3 นักเขียนหนุ่มกรุงมัณฑะเลย์

แม้ว่าประชาชนพม่าจะถูกปิดกั้นเสรีภาพการแสดงออกทางความคิดอย่างเข้มข้น แต่อาชีพนักเขียนก็ยังเป็นอาชีพ ที่หลายคนใฝ่ฝันและพยายามก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ตนใฝ่ฝันด้วยความตั้งใจมุ่งมั่นไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคขวากหนามมากมายทั้งค่าต้นฉบับที่ได้จำนวนน้อยนิดสวนทางกับค่าครองชีพที่สูงขึ้นเรื่อยๆ หลายคนต้องประกอบอาชีพอื่นเพื่อหารายได้เลี้ยงปากท้องในแต่ละวันและใช้เวลาที่เหลือทำงานเขียนที่ตนรักต่อไป นักเขียนหนุ่มแห่งกรุงมัณฑะเลย์ทั้งสามคนที่ท่านกำลังจะได้อ่านต่อไปนี้ เป็นหนึ่งในบรรดานักเขียนชาวพม่าที่ก้าวเดินบนเส้นทางสายนี้อย่างมุ่งมั่นจนกระทั่งสามารถไปถึงปลายทางที่ใฝ่ฝันไว้ได้ในที่สุด